വെള്ളത്തൂവലുകളെ നിങ്ങൾക്കൊരായിരം നന്ദി . എന്റെ കടലാസിൽ മഷി പടർത്തിയതിന് .......മനസ്സിൽ കവിത നിറച്ചതിന് ...........
Thursday, July 2, 2015
Monday, March 2, 2015
Sunday, February 15, 2015
മഴ
എൻറെ ജനാലചില്ലുകളെ
നനച്ച് കടന്നുപോയ
നിന്റെ മുടിയിഴകളിലെ
നീർത്തുള്ളികൾ പോലെ
മനസ്സിലങ്ങനെ പറ്റിപ്പിടിച്ചു
കിടക്കുകയാണ് .
ഓർമപ്പൂക്കൾ കൊഴിച്ച്
ഹൃദയത്തിലെ ഇടവഴികളെ
ഇക്കിളിപ്പെടുത്തുന്ന
ഒഴിഞ്ഞ കൊമ്പുകൾ .
എന്നെ ഞാനങ്ങനെ
വിളിക്കട്ടെ .
ചുറ്റിലും വീശുന്ന കാറ്റിന്
നിന്റെ വിരൽത്തുമ്പിൽ
തൊടുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന
അതേ തണുപ്പ് .
ഓരോ തണലും
നിന്റെ നിഴൽ നെയ്ത
നേർത്ത വിരികൾ പോലെ .
ക്യാമ്പസ് വഴികളിലെ
മഞ്ഞ കോസ്മോസ് പൂക്കൾ
നിന്റെ പുഞ്ചിരി കവർന്നെടുത്ത പോലെ
എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു .
ഗുൽമോഹർ മരങ്ങൾ
ഇന്നും പൂക്കൾ കൊഴിക്കുന്നുണ്ട്
എന്നെയും കാത്തിരുന്ന് നിറയുന്ന
നിന്റെ കണ്ണുകൾ
തുടക്കാനെന്ന പോലെ .
അന്ന് നിന്റെ കണ്ണുകളിലെ
ആഴം കാണുമ്പോൾ
പലപ്പോഴും പറയാൻ
കൊതിച്ചതാണ്
നിനക്കായ് ഞാനൊരു
വസന്തകാലം
ഒളിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് .
പക്ഷേ
നീയെന്തേ
ഒന്നും കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ
ഒന്നും കാണാൻ നിൽക്കാതെ
അകലെ
നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ
പോയൊളിച്ചത്.
ഒഴിഞ്ഞ മരുന്നുകൂടുകളും
മരണം മണക്കുന്ന
നീണ്ട ആശുപത്രി വരാന്തയും വരെ
എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള പ്രണയം
അറിഞ്ഞിരുന്നു .
പക്ഷേ
ക്യാൻസർ കാർന്നുതിന്ന
നിന്റെ മെലിഞ്ഞ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ
മാത്രം ഒന്നും കേൾക്കാൻ
കൂട്ടാക്കിയില്ല .
ഇന്നീ കാക്കത്തൊള്ളായിരം
നക്ഷത്രങ്ങളെ സാക്ഷിയാക്കി
ഞാൻ പറയട്ടെ
ഇന്നും നിന്നെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നു .
എന്റെ ജീവനെക്കാളേറെ .
അതുകൊണ്ടാണല്ലോ
ഒഴിയാത്ത ഓരോ
ആശുപത്രിക്കിടക്കയിലും
നിന്റെ ഇണക്കങ്ങളും പിണക്കങ്ങളും
പരിഭവങ്ങളും
കുഞ്ഞികുസൃതികളും
നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നത് .
വേദന മാറിയ ഓരോ
പുഞ്ചിരിയിലും
നിന്റെ മുഖം ഞാൻ കാണുന്നത് .
എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു .
നീയും കരയുകയാണോ
മഴ ................
നീയെനിക്ക്
പ്രിയപ്പെട്ടതാകുന്നു .
എന്റെ കണ്ണുകൾ തുടച്ച്
പ്രണയം പെയ്യിച്ചതിന് .
നനച്ച് കടന്നുപോയ
നിന്റെ മുടിയിഴകളിലെ
നീർത്തുള്ളികൾ പോലെ
മനസ്സിലങ്ങനെ പറ്റിപ്പിടിച്ചു
കിടക്കുകയാണ് .
ഓർമപ്പൂക്കൾ കൊഴിച്ച്
ഹൃദയത്തിലെ ഇടവഴികളെ
ഇക്കിളിപ്പെടുത്തുന്ന
ഒഴിഞ്ഞ കൊമ്പുകൾ .
എന്നെ ഞാനങ്ങനെ
വിളിക്കട്ടെ .
ചുറ്റിലും വീശുന്ന കാറ്റിന്
നിന്റെ വിരൽത്തുമ്പിൽ
തൊടുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന
അതേ തണുപ്പ് .
ഓരോ തണലും
നിന്റെ നിഴൽ നെയ്ത
നേർത്ത വിരികൾ പോലെ .
ക്യാമ്പസ് വഴികളിലെ
മഞ്ഞ കോസ്മോസ് പൂക്കൾ
നിന്റെ പുഞ്ചിരി കവർന്നെടുത്ത പോലെ
എന്നെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നു .
ഗുൽമോഹർ മരങ്ങൾ
ഇന്നും പൂക്കൾ കൊഴിക്കുന്നുണ്ട്
എന്നെയും കാത്തിരുന്ന് നിറയുന്ന
നിന്റെ കണ്ണുകൾ
തുടക്കാനെന്ന പോലെ .
അന്ന് നിന്റെ കണ്ണുകളിലെ
ആഴം കാണുമ്പോൾ
പലപ്പോഴും പറയാൻ
കൊതിച്ചതാണ്
നിനക്കായ് ഞാനൊരു
വസന്തകാലം
ഒളിച്ചു വച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് .
പക്ഷേ
നീയെന്തേ
ഒന്നും കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ
ഒന്നും കാണാൻ നിൽക്കാതെ
അകലെ
നക്ഷത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ
പോയൊളിച്ചത്.
ഒഴിഞ്ഞ മരുന്നുകൂടുകളും
മരണം മണക്കുന്ന
നീണ്ട ആശുപത്രി വരാന്തയും വരെ
എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള പ്രണയം
അറിഞ്ഞിരുന്നു .
പക്ഷേ
ക്യാൻസർ കാർന്നുതിന്ന
നിന്റെ മെലിഞ്ഞ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ
മാത്രം ഒന്നും കേൾക്കാൻ
കൂട്ടാക്കിയില്ല .
ഇന്നീ കാക്കത്തൊള്ളായിരം
നക്ഷത്രങ്ങളെ സാക്ഷിയാക്കി
ഞാൻ പറയട്ടെ
ഇന്നും നിന്നെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നു .
എന്റെ ജീവനെക്കാളേറെ .
അതുകൊണ്ടാണല്ലോ
ഒഴിയാത്ത ഓരോ
ആശുപത്രിക്കിടക്കയിലും
നിന്റെ ഇണക്കങ്ങളും പിണക്കങ്ങളും
പരിഭവങ്ങളും
കുഞ്ഞികുസൃതികളും
നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്നത് .
വേദന മാറിയ ഓരോ
പുഞ്ചിരിയിലും
നിന്റെ മുഖം ഞാൻ കാണുന്നത് .
എന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു .
നീയും കരയുകയാണോ
മഴ ................
നീയെനിക്ക്
പ്രിയപ്പെട്ടതാകുന്നു .
എന്റെ കണ്ണുകൾ തുടച്ച്
പ്രണയം പെയ്യിച്ചതിന് .
Monday, January 12, 2015
Thursday, January 1, 2015
Subscribe to:
Posts (Atom)





